8. KARMAŞIK
AHZAR-
8. KARMAŞIK
Geçmiş.
Hayatımdan bu anı silmek, utanç içinde kaldığım o günü kovalamak isterdim.
Ha, bir de yanımda sırıtarak oturan adamı fakülteden aşağı atmayı isterdim. Çünkü beni deli ediyordu. Dakikalar önce annesi ve babası tarafından basılmıştık. Şimdi onların ısrarıyla, yolda gelirken aldıkları pizzaları yemek için karşılıklı oturduğumuz yemek masasında benim hemen yanımda Korhan vardı. Anne ve babası tam karşımızda otururken bu günün kabus mu olduğuna karar veremiyordum. Daha ilk günden ailesine bu şekilde yakalanmak beni geriyordu.
“Eee çocuklar,” diyen sesin sahibi kadına başımı hafifçe kaldırarak gözlerimi diktim. Boyalı sarı saçları, yeşil renk hareleri ve oldukça güzel yüzüyle hoş bir kadındı. Yasemin Asraner.
Dudaklarımı ıslatarak yavaşça araladım. “Kusura bakmayın kötü bir an oldu, tanıtamadım kendimi,” diye açıklamak istedim durumu. Önce Yasemin hanıma ardından Uygar bey’de gözlerimi gezdirdim. “Yağmur ben. Arkadaşız Korhan’la...”
“Şimdilik...” diye fısıldayan ses hemen yanımda yükselince başımı ona çevirerek gözlerimi kıstım ve kaşları çatık yüzüne, yoğun gözlerine bakarken gözlerimi kıstım hafifçe. Hemen bacaklarımın biraz uzağında duran bacağını bacağımla susması için dürttüm.
“Ha, şu Yağmur sen miydin..?”
Bakışlarım yeniden ailesine döndüğünde konuşan Uygar bey’di. Adam bana burs veriyordu. Bunu mu kast ediyordu acaba? İsmimi bir yerden duymuşçasına tepki veriyordu.
© 2026 Gizem Yiğit. Tüm hakları saklıdır. İzinsiz kopyalanamaz ve paylaşılamaz.
Bu bölüm telif hakkıyla korunmaktadır ve yazdırılamaz. © 2026 Gizem Yiğit
Paragraf Yorumları
Bir paragrafa tıklayarak yorum yapabilirsiniz