GİRİŞ, AV ve KARALAV

Kötü adamların kurdukları bir denge vardır. Çok daha kötü adamların ise sarsılması güç imparatorlukları.

Kimseye sırtını kolay kolay dayamamalı, tek başına yürümeli ya da herkesi parmağında oynatmalı. İyi seçimler yapmalı, gerekirse kan dökmeli ama asla yolundan şaşmamalı. Bedel ödetmeli, ihanet edeni yalvarır hâle getirmeli, dostunu görmeli, düşmanına göz açtırmamayı da bilmeli ve en önemlisi de şu ki, zaaflarından kurtulmalıydın. Bir an önce. Çünkü en iyi kumarları rakibinin zaafını çözen oynardı. İşte tam da bu yüzden, en iyi kumarbazlar çok daha kötü adamlardı.

Barut Kılıçhan hiçbir zaman kaybetmeyi seven bir adam olmamıştı. Bir yolunu bulup her zaman kazanan taraf olmak çocukluğundan bu yana onun kulağına fısıldanan bir ninniydi. Gözü karaydı. Her ne gerekiyorsa yapardı. Önünde bir engel varsa ortadan kaldırır, ayak bağı olabilecek en ufak bir şeyi eze eze yok etmesini de bilirdi.

Şeytandan farksız olan babası da böyleydi, geberip gitmeden hemen önce ona verdiği öğüt bundan farklı olmamıştı.

İçtiği purodan derin bir nefes daha aldı. Saat sabaha karşı üç sularını gösteriyordu ve dikildiği görünmez camın ardında kar yağışını izliyordu. Gökyüzü bembeyazdı, belki de kızıla boyanmalıydı. Kan. Katliam. Kılıçhan. Bir an ifadesinde ürpertici bir soğukluk gezinmeye başladı, kapkara gözleri kısıldı. Düşünmeye başladı.

Babası bir zamanların en iyi mafya babalarındandı. Kötü oynamayı ondan daha iyi bilen bir çocuk yetiştirmek için hep doğru hamleler yapmıştı; merhamet zayıfların, güç ise gölgesine bile merhameti olmayanlarındı. Bunu da çocuk yaşında aklına kazımıştı. Daha da fazlası olmak için yürüdüğü yolda insani her duygusunu birer birer kaybetmişti. Şimdi en büyükleri oydu, diğerleri ise onun kuklalarından ibaretti.

Burası bir oyun alanıydı.

Hamleleri yalnızca kendisi yapardı.

Ama işler bazen planladığın gibi gitmezdi.