24. ''VELİAHTLAR ve YAZGILAR''
Terrible Thing-AG
0
N O K T A S I
N O K T A S I
24. "VELİAHTLAR ve YAZGILAR"
Kalp, krize girmeden hemen önce birkaç belirti verir.
Nefes darlığı, belli noktalarda ağrı ve uyuşma, dur durak bilmeyen bir çarpıntı ve buz kesen eller... sanırım birkaçı bu ve düşünüyorum da, tam da şu an her birine sahibim. Paranoyak falan değilim aslında; sadece, hislerimi açıklayabilecek daha iyi bir şey bulamıyorum.
Tüm bunları Dede Karalav ile tanışacak olmama yorabilirim elbette, en azından benim için oldukça yeterli birkaç sebepten ilki; her ne kadar yanımdaki adamın eğlenir ifadesini görmüş olsamda, benim için o kadar da eğlenceli olduğu söylenemezdi.
Kısacası, onu öldürmek istiyordum.
Tüm algımı sıfır ile çarpıp köşeme sinmiştim bir anda, öylece. Heyecanıma yenik düştüğümden düşüncelerime kapılıyordum ve çenemi tek kelime etmek için bile açmamıştım. Yaptığı düpedüz hileydi. Bu kılıkla nasıl karşısına çıkacaktım dedesinin? Abartıyor muydum? Gerginlikten değnek yutmuşum gibi oturuyordum yolcu koltuğunda.
Birkaç dakika kadar olmuştu benzinlikten ayrılalı ve ben stresten her an aşağı atabilirdim kendimi. Saçlarımı da bozmuştum yapayım derken, darmadağındı ya da yalnızca bana öyle geliyordu. Pekala, Boris Karalav'ı öldürmek için kaç seçeneğim var? Üzerimde tek bir şey bile uygun değil üstelik. Uyumsuzdum. Göz ucuyla ona baktığımda dudaklarında belli belirsiz bir kıvrım da yakalamıştım, içimde kıvam kazanan öfkenin sorumlusu da oydu bu yüzden. Adi, sahtekar ve çok da yakışıklıydı ayrıca. Bir de kendime bakıyordum. Özensizdim, rezil haldeydim.
Kırmızı ışıkta durduğumuzda henüz ifademi toparlamış sayılmazdım. Kollarımı göğsümde birbirine dolamış ve kaşlarımı da son derece çatmışken önüme bakıyordum yalnızca. Yanan ışığa uyum sağlayan arabalara değdiriyordum gözlerimi.
© 2026 Gizem Yiğit. Tüm hakları saklıdır. İzinsiz kopyalanamaz ve paylaşılamaz.
Bu bölüm telif hakkıyla korunmaktadır ve yazdırılamaz. © 2026 Gizem Yiğit
Paragraf Yorumları
Bir paragrafa tıklayarak yorum yapabilirsiniz