19. AŞKIN KENARINDAN
2. AŞKIN KENARINDAN
Bir ileri, bir geri...
Bir bacağımın üzerine attığım diğer ayağımı sallamayı kestim kısa bir an. Bir süredir masaya diktiğim gözlerimi ardı ardına kaybolan saniyeler sonunda karşımda oturan adama doğru kaldırdım. Araf Reha Altemur... Nefesimi istemsizce de olsa tutabildim.
Bir ileri; onunla hep iki geri.
Bu bir dinamik. Neredeyse kıyısında olduğumuz ilişkinin takıntılı dinamiği.
Kıyısında.
Aldığım sessiz nefesi yorguca vererek içime üşüşen titremenin geçmesini bekledim sadece. Kapanıp açılan göz kapaklarımı uykusuz bir halde açık tutuyordum dakikalardır ve ona bakmamakta da ısrarcıydım tüm yemek boyunca. Gecenin geri kalanında da olduğu gibi... Ama isteğimin önüne geçmek paraşütsüz atlamaktan daha zor geliyordu düşündükçe. Yanıma kadar gelmişti çünkü. Ailemle sohbet ediyordu. İçimin kayışlarını koparan karizmatik sesini duymazdan gelmek de çok zordu. Nasıl mümkün olabilirdi? Gülüyordu. Gülüyordu ve onu izleme isteğimi tutuşturup tecrübesizce hızlanan kalp atışlarımı da köşeye sıkıştırıyordu. Utanmazın tekiydi. Ne işi vardı ki burada? Boşanacaktık işte. İmzalamıştı o belgeleri. Gözlerimle görmüştüm. İnadıma mı yapmıştı? Hiç inat edecek bir adam değildi. Onu en azından bu kadar tanıyordum. Kendime küfür edip bedenimin her yanını kasmaktan kördüğüm olmuştum onun yüzünden, tüm suçlu oydu; ama içtiğim bir kadeh şarap sonrası öyle de çok ağırlaştırmıştı ki ona bakabilmek için inatlaşan içgüdümü de bastıramaz haldeydim.
''Tuğrul'un o yıllardan fotoğrafları var oğlum albümde. Otelde değil ama evde vardı değil mi Seda?'' Babamın gülen sesine dağılan soru işaretlerini algılasam da ne anlattığına dair zerre fikrim yoktu. ''Bir ara getiririm albümü bakarız.''
Araf'ın yakışıklı ve bir kısmı yaralı çehresine attığım kaçamak bakışları bırakıp gözlerimi tekrar kapattım. Tatlı ama hafiften ürperten bir esinti vardı bu gece. Onunla anlaşmışçasına kokusunu da burnuma getiriyordu. Bu anın son kez tadını çıkarmalıydım belki de. Çünkü… bir süre sonra boşanma mevzusu patlak verdiğinde hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını artık kabul ediyordum. Bu yola adım atmadan önce yaptığım her hesabın beni yarı yolda bıktığını da kabul ettiğim gibi.
''Tamay.''
© 2026 Gizem Yiğit. Tüm hakları saklıdır. İzinsiz kopyalanamaz ve paylaşılamaz.
Bu bölüm telif hakkıyla korunmaktadır ve yazdırılamaz. © 2026 Gizem Yiğit
Paragraf Yorumları
Bir paragrafa tıklayarak yorum yapabilirsiniz