22. MESAFE
22. MESAFE
Otele geri döndüğümüzde doğruca odaya geçip uyku için soluğu yatakta almıştım. Annem ve babamı görme fırsatı edinemeden üstelik. Araf o sırada benim sürekli uyumamla dalga geçiyordu. Sunum işini unutturamazsın, diye kızıyordu da zaten. Kasıklarımda garip bir ağrı gezindiğinden bir haberdi tabii, uykunun iyi geleceğine dair inancım tam olduğundan ağrı kesici de almamıştım yanıma. Umursamadan üzerimdeki elbisede kurtulmuş altıma siyah rengi penye bir şort ve üzerime de aynı renk ince askılı bir bluz geçirdiğim gibi yorganın altına girmiştim.
Ne kadar süre uyuduğumun farkında değildim ama tamamen bilincim yerine oturana kadar gözlerimi tam olarak üç kez aralamıştım. İlkinde Araf yanımdaydı ve o da uyuyordu. Göğsüne sokulup perdeleri sıkı sıkıya kapattığımız odada kolları arasında uyumaya devam etmiştim. İkincisinde yanımdan kalktığını hissetmiş ve beni uyandırmak için birkaç kez seslendiğini de duymuştum ama hiç oralı olmamıştım. Sonuncusunda ise en derin uykumun içerisinden çekip çıkaran seslerin ayrımını yapmaya çalışırken açılmıştı gözlerim. Elimin tersiyle bir gözümü ovuştururken kısık bakan gözümle yatağın üzerinde zıplayan çocuğu görüş açıma alabildim.
''Alin?''
''Tami,'' dedi neşeyle, üzerinde pudra pembesi bir elbise vardı ve saçları iki yanından bağlanmıştı. Sırtımı yatağa yaslayarak donakalan bedenimi gevşetmeye çalıştım. ''Uyadın mı?''
''Alin...'' diye fısıldadım uyku mahmuru derinden bir sesle, kollarımı iki yanıma bırakıp etrafıma bakındım önce. Komodinde duran gece lambaları açılmıştı. ''Senin burada ne işin var?''
''Tatile geldik biz,'' dedi gülerek dizlerinin üzerine zıplayıp sonunda durduğunda, avuçlarını yatağa yasladı ve bana doğru eğildi. ''Amcamdan gizli geldim ben yanına...'' diye fısıldadı sır vermek ister gibi. ''Benimle çok kötü küsmüş amcam... çok kötü.''
Gülerek başımı iki yana salladım ve sersemlemiş halimle gerçekliği idrak etmek için birkaç saniye bekledim. Alin burada olduğuna göre tüm Altemur'lar buraya mı gelmişti? Kaşlarım anbean çatıldı. Hepsi mi? İçime kök salan tüm kötü hisleri budayıp kurtulmak istesem de korkunç bir yanım hiç susmaya niyetli değildi.
''Kimler geldi Alin?'' diye sordum kendime gelebildiğimde, uzandığım yerde doğrulup otururken kurumuş dudaklarımı ıslatarak komodine bıraktığım su şişesine gözümü değdirdim.
''Annem, babaannem, dedem, babam, bir de Kerem... çok az geldik.''
© 2026 Gizem Yiğit. Tüm hakları saklıdır. İzinsiz kopyalanamaz ve paylaşılamaz.
Bu bölüm telif hakkıyla korunmaktadır ve yazdırılamaz. © 2026 Gizem Yiğit
Paragraf Yorumları
Bir paragrafa tıklayarak yorum yapabilirsiniz