21. SARIŞIN
21. SARIŞIN
Hiç engebe görmemiş dizler, daha hızlı tökezler, demişti annem bir keresinde.
Sanırım bir bildiği vardı. Ufak bir farkla. Ben aşık olduğumu fark ettiğim ilk sabah bunu kabullenmenin karmaşasını yaşıyordum. Hiç aşık olmamış kalbimle kendimce uyarlıyorum bu kelimeleri. Hiç aşkı tatmadığımdan ve Araf Altemur tam anlamıyla benim tipim olduğundan daha hızlı vurulduğumu kabul ediyordum.
Saat sabahın sekizine geliyordu ve son yirmi dakikadır dudaklarımı dişleyerek içten içe kendimi tokatlamaktan başka bir şey yapmamıştım. İçki tamamen etkisini yitirip kafamı da yerine getirdiğinden her ayrıntısını bildiğim ve istediğim anları kafamın içinde çevirip duruyordum. Sevişmiştik. Pekala, gece kendimdeydim ama utancımın önüne geçememe sebebim adamı baştan çıkaran taraf olmaktı. Resmen... baştan çıkarmıştım. Ayartmıştın. Onu alana kadar durmamıştım. Durmayı bile düşünmemiştim. İstemiştim ve elde de etmiştim. Hiç de pişman değildim.
Dakikalar geçiyordu. Kolları arasında çırılçıplak olduğumun farkındalığıyla kaskatı kesilmiş, öylece bekliyordum. Nasıl davranmam gerekti? Daha sabah aramıza sınır çekip temaslar üzerine konuşmamış mıydık? Bir de ahkam kesmiştim... Aptalın tekiydim. Utançtan kızarmıştı tenim, sıcacıktı. Onun şu saçma sapan makalelerinde buna dair bir şey yok muydu? Sus artık, Tamay. Üstesinden gelmem gereken sayısız an vardı ve hatırladıkça bacaklarımın arası istekle sızlıyorken çok daha utanmaz hissediyordum.
Çok güzel bir gece geçirdiğimi itiraf ediyordum. Otele uyumak için geldiğimizde kocamı tüm emellerime alet etmemin komik sayılabilecek bir yanı da vardı. Pekala. Her şey şu ana dek gayet iyi. Ama nasıl yüzüne bakacağım kısmını hala hesaplayamamıştım. Nereden tutarsam tutayım elimde kalıyordu. Ağlamaklı bir ifadeyle başımı üzerimize serilen yorganın altına gömdüm ve ellerimi yüzüme kapattım utançla. Ciddi anlamda ne yapacağımı bilemiyordum. Araf ile arayı düzelteceğimiz ortadaydı ama daha ikinci günden... bu kadar kolay kollarına atlamak kalbimi kırıyordu. Kendi aptallığımın sonucu olarak edebileceğim tek kelime yoktu. Pişman değildim, ben istemiştim ve kafam da yerindeydi. Sadece alkolden aldığım cesaretin esamesi okunmuyordu şimdi.
Yanlış değildik. Biliyordum bunu.
Birbirimizi istemiştik. Ki adamı baştan çıkaran bendim. Üzerine atlamıştım resmen!
Karı kocaydı. Evet, boşanmayacağımızı da söylemişti. Ki bu da iyi haberdi.
Daha düne kadar kavga edip dururken Kalkan'dan gidene kadar öyleymiş gibi davranıp sorunlarımızı kapı dışarı etmiş ve evliliğimize odaklanacağımıza dair anlaşmıştık. İradesiz görünüyordum her bakımdan. İşte bu, gururumu incitiyordu.
© 2026 Gizem Yiğit. Tüm hakları saklıdır. İzinsiz kopyalanamaz ve paylaşılamaz.
Bu bölüm telif hakkıyla korunmaktadır ve yazdırılamaz. © 2026 Gizem Yiğit
Paragraf Yorumları
Bir paragrafa tıklayarak yorum yapabilirsiniz